Zaken komen vaak wonderlijk samen. Ineens zag ik het verband tussen Boer zoekt Vrouw en opruimen. Wellicht iets vergezocht en dan de ‘vacature‘ die eruit voortkomt … maar lees even mee en je snapt me.

Deze week zag ik de eerste aflevering van het komende seizoen Boer zoekt Vrouw. En ja hoor, de boeren meldden weer dat het samen gewoon leuker is. Een arm om je heen, de dag doornemen, samen genieten van de kleine dingen.

Diezelfde dag had ik een lieve klant van mij aan de telefoon. Mieke (laat ik haar zo noemen, ze is van bouwjaar ’47) had mijn openhartige vorige nieuwsbrief gelezen en zich daarin herkent. We hadden afgesproken om samen weer intensief met opruimen aan de slag te gaan. Op mijn vraag wat zij nog meer wenste had ze duidelijke antwoorden. Ze zou graag een maatje hebben die met dezelfde uitdagingen kampt. Een vrouw met een overvol huis, die daar nu korte metten mee wil gaan maken.

‘Het lijkt me zo fijn, zei Mieke, om af en toe te bellen en samen te wandelen. Dat je elkaar ondersteunt en inspireert. Iemand die hetzelfde meemaakt en je begrijpt. Daarbij een stok achter de deur zijn voor elkaar. Een soort van vriendin of buddy in het opruimen dus.’ Ik vond het meteen een knalgoed idee. Ik beloofde haar op zoek te gaan naar een opruimbuddy, ‘hoe’ dat zou ik later wel verzinnen.

Na die aflevering BZV zag ik het verband. Om hulp kunnen vragen is écht een nuttige eigenschap (daar had ik het
vorige keer ook nog over gehad) en samen doen heeft bijna altijd meerwaarde. Dat hebben die boeren dus ook door, bedoel ik. Ik bedacht me; ik maak ‘gewoon’ zelf een vacature voor een opruimbuddy, er zal vast een dame zijn die deze functie graag vervult? 😉

En zo komen de de dingen zowel voor Mieke als voor mijzelf dus wonderlijk samen. Haar duidelijke ideeën en wensen fungeren voor mij weer als een katalysator met nieuwe mogelijkheden om na mijn lange zwangerschapsverlof weer op een geïnspireerde en gefundeerde manier aan de slag te gaan met anderstevoren.

En Mieke? Die heeft onwijs veel zin om aan de slag te gaan, word jij of ken jij een opruimbuddy voor haar??


vacature voor opruimbuddy 😊

Ben jij die persoon? Mail of bel me.
Ken je die persoon als in een moeder, tante, buurvrouw, collega? Stuur je dit bericht dan naar haar door?

– vrouw, 60+, woonachtig Den Haag of nabije omgeving
– ben jij in het bezit van een (meer dan) overvolle woning?
– wil je daar nu serieus mee aan de slag, en ook écht doorpakken?

– zie je het idee van een buddy/maatje wel zitten om elkaar te ondersteunen tijdens telefoongesprekjes en/of wandelingen met elkaar?
– wil je wellicht (net als Mieke) maandelijks aan de slag met mij?
– sta je open voor het idee om daarnaast met een andere therapeut of coach te bekijken wat mogelijke oorzaken zijn?

– zie je de grote meerwaarde voor jezelf om zo op drie niveaus aan de slag te gaan? Multidisciplinair zoals dat genoemd wordt. De combinatie van praktische, liefdevolle ondersteuning door mij, een motiverende opruimbuddy die zo ongeveer dezelfde stappen maakt en eventueel zelfs de kracht van een therapeut die met jou de oorzaken aan het licht brengt zal zeker voor grote, blijvende veranderingen voor je gaan zorgen.


Bel of mail me gerust voor meer informatie! Mieke en ik starten medio juni, dus wacht niet te lang met reageren. Een beetje gelijk oplopen zou natuurlijk heel fijn zijn.

ps1. Vind je het opruimbuddy-idee van Mieke ook zo briljant? Maar woon je in een andere regio of val je in een andere leeftijdscategorie? Laat van je horen. Ik heb altijd al een relatiebemiddelingsbureau willen hebben 😉 Ik ga graag op zoek naar een opruimmaatje speciaal voor jou. Het lijkt me helemaal geweldig mensen te ondersteunen met opruimen die elkaar ook weer ondersteunen.

ps2. Meer weten over mij en mijn ‘anderstevoren manier’ van opruimen en organizen? Lees erover op anderstevoren, zoek mij (Maddy-Devi Homburg dus) op op LinkedIn, Google me ;), of bekijk Facebook en natuurlijk mail, bel of app mij gerust! <3

 

Dat ik een eigenwijze tante (én mama) ben weten de meeste mensen in mijn naaste omgeving wel. En dat pakt iedereen anders op. Vrienden vinden dat grappig, of snappen mijn keuzes juist heel goed, waarderen me om mijn ‘zienswijze’ of zijn zelfs soms nog ‘radicaler’ op bepaalde vlakken. Anderen vinden mijn keuzes soms maar gek, snappen ze niet, zien de logica erachter niet en denken dat ik de dingen doe om expres anders te zijn.

Zo zit het dus niet. De keuzes die ik maak, maak ik omdat ik het op die ‘andere’ manier leuker vind, of verantwoorder, of duurzamer of gewoon beter bij mij/ons passen. Ik kies liever niet de gebaande weg omdat dat lekker makkelijk is. Nee, ik kies mijn eigen weg en ja, die is soms iets moeilijker.

Maar… het is wel mijn eigen weg, mijn eigen manier. En dat kost uiteindelijk de minste energie, dicht bij jezelf blijven. En het geeft ook de meeste energie! En al helemaal als je je dan ook niets aantrekt van de mensen die je niet snappen. En dát, leer ik gelukkig ook steeds beter. 🙂

Och wat een spullen verzamelt een kind. Een baby zelfs al! Uh, nee, dat kind doet helemaal niks haha. Dat doen de papa’s en de mama’s, de opa’s en de oma’s, de tantes en ooms, buurvrouwen en ál die lieve mensen die het baby’tje verwelkomen met: SPULLEN!!

Het is me toch een partij zonde dat mensen erop uit gaan iets te kopen wat jij en je baby vervolgens NOOIT gaan gebruiken!? Zonde van hun tijd, hun geld, dat product, enz. en ook zonde van het milieu (vind ik dan). En het dan ongebruikt bij de kringloop afgeven maakt het niet per se ineens allemaal goed.

Ik heb wel gelezen dat je aan de kraamvisite een pan soep zou moeten vragen, of dat ze je bed verschonen of andere hand- en spandiensten verrichten. Daar heb je, zeker jij als mama, in het begin veel meer aan dan aan weer een schattig rompertje of een knuffeltje voor bij de collectie ‘niet mijn smaak’.

Dat is een optie dus, niet om spullen vragen maar om ARBEID. En dat kun je ook heel goed, aan je naasten dan. Maar aan die tante en oom die je 2x per jaar ziet vraag je waarschijnlijk niet of ze de klamme lappen van je bed willen vervangen voor frisse lakens, toch?

Zelf hebben wij zowel op het geboortekaartje als bij de uitnodiging van baby’s eerste verjaardag een lijstje.nl vermeld. En dat is voor een enkele tante flink wennen maar het scheelt echt wel veel onnodige zooi. En misschien werkte het bij ons zo goed omdat mensen weten dat we klein wonen, en weten dat ik werk als opruimjuf en wéten dat ik zo’n beetje naar het minimalisme neig en zeker weten dat ik altijd de meest duurzame oplossing voor iets kies, als het kan.

Dus ja, er kwamen spullen, maar wel spullen die we zouden gaan gebruiken. Fijne boeken, die ik zelf leuk vind om voor te lezen. Speelgoed, waarvan ik weet dat je je er langer dan een uurtje mee kan vermaken en amper kleding.

Want kinderkleding, koop ik eigenlijk altijd, op haar 4 wol-zijde ondergoed-rompers na, tweedehands. Maar das weer een ander verhaal.

Stappenplan cadeaulijstje:

  • maak een account aan, op lijstje.nl bijvoorbeeld
  • maak een lijstje voor ieder kind, jezelf etc.
  • maak aparte kopjes, cadeautjes tot €5, €5-€10 etc.
  • wanneer je een leuk cadeautje tegenkomt zet ‘m er meteen op, dat gaat makkelijker dan je misschien denkt, zeker met je mobiel
  • pas de titel/omschrijving zelf aan zodat het super duidelijk is wat je bedoelt, met de prijs erbij!
  • zet er ook wat cadeaubonnen bij van (online) winkels die jij leuk vindt
  • Hema is voor iedereen handig
  • Vermeld ook een aantal ‘semi-vrije’ keuzes; ‘houten speelgoed vanaf 1 jaar’, voorleesboeken over dino’s vanaf 7 jaar…
  • Maak bepaalde cadeautjes niet af-streepbaar zoals de cadeaubonnen, zoiets kunnen meerdere mensen aanschaffen
  • Herhaal regelmatig dat je graag iets van het lijstje hebt en waarom
  • Vul je lijstje aan, zodat mensen er altijd op kunnen kijken (ook met zwemdiploma, sint, kerst etc.)
  • Zo wordt het hopelijk een goede gewoonte en ontvangt jouw kind alleen spullen die jullie graag gebruiken
  • Toch nog teveel spullen? Vraag ook ‘arbeid’ (tafels oefenen, schommel ophangen, konijnenhok timmeren) of ‘tijd’ (voorlezen, oppassen, logeren) of een ‘uitstapje’, samen picknicken, naar de Efteling (of kaartjes ervoor), etc., of een abonnement op OERRRR of de dierentuin bijvoorbeeld.

Meer handige tips voor een lijstje? Laat het me weten en dan vul ik het stappenplan aan 😉

Waarom blote billen in deze strijd niet functioneel zijn maar vandaag even wel. 

Op één van mijn offline zondagen op de bank ploepte er ineens een lampje aan. Want waarom maak ik van opruimen een Opruimchallenge van meteen 31 dagen en waarom ben ik niet 1x offline maar meteen iedere zondag voor de rest van het jaar?

Dat heeft met doorzetten te makken, bikkelen, doorgaan en wilskracht. En niet omdat ik geloof dat het leven één grote strijd is, juist niet… maar omdat ik geloof dat bepaalde gewoontes die erin geslopen zijn gewoon helemaal niet zo functioneel zijn. 

“If you always do what you’ve always done, you’ll always get what you’ve always got.” Henry Ford (1863-1947)

De gewoonte om ‘alles maar te laten zoals het is’, de gewoonte van ‘steeds maar nieuwe spullen kopen’, de gewoonte dat je iedere keer klusjes blijft uitstellen… Want naast dat je vervelende klusjes aan het uitstellen bent… (hetgeen nota bene ongemerkt verduveld méér energie kost dan dat klusje meteen aangaan) … stel je ook de leuke dingen uit.

Met wilskracht wordt het leven gewoon leuker! Want wanneer je doorzet om alle zooi je huis uit te ruimen wordt jouw huis gezelliger, makkelijker schoon te houden en fijner om in bij te komen van een pittige dag. Wanneer je het jezelf even flink moeilijk maakt om consequent en wekelijks voor een fikse tijd offline te zijn komt er weer ruimte voor een boel leuke zaken waar je steeds maar geen tijd voor kon vinden én er is zelfs ruimte waarin onverwachts prachtige dingen kunnen ontstaan.

Wanneer je jouw wilskracht traint op redelijk simpele gebieden als opruimen of bijvoorbeeld offline zijn, ga je die sterkere wilskracht en dat kneiter goeje doorzettingsvermogen ongemerkt ook inzetten bij andere zaken in jouw leven. Wanneer je … (vul zelf maar in)…

Het leven is geweldig maar dan moet je ‘het leven’ wel de kans geven jou dat te laten ervaren. Met een beetje wilskracht, een kilootje aanpassingsvermogen en een snufje zelfkennis heb je het ideale recept daarvoor.

Oh ja, en die blote billen dan? Nou je hebt tot onderaan gelezen, ik heb jou (met je uitstelgedrag) toch maar mooi aan het denken gekregen… ‘sex sells’ óók voor mensen die een nog leuker leven willen 🙂

Offline zijn is goed voor je. Voor jouw gezondheid, je gemoedsrust, je hersenen, jouw omgeving, je kinderen, vriendschappen. Je wordt er creatiever en liever van (want je empathisch vermogen keert weer terug).

Aandacht
Even geen input, geen ruis van buitenaf geeft ruimte voor dat wat er leeft in jou. Dingen die lang geen aandacht gekregen hebben komen weer boven water. Interessante kanten van jezelf. Wellicht ook heus wat verdriet. Maar… het is juist gezond ook die de ruimte te geven. Zo kun je ze aangaan en oplossen. Een fijner gevoel dan ze maar weg te blijven stoppen. En zo heb je meer plek voor de grappige kanten van jezelf.

Iedere week
Zet daarom wekelijks internet even uit (36u bijvoorbeeld) en kom tot jezelf. De wereld wordt er 100% gegarandeerd mooier van. Dat zijn serieuze beloften he? Haha…

Gewoon doen
Ga het experiment aan met jezelf. Het zal gerust even onwennig zijn, maar wie weet wat je allemaal in die betrekkelijke stilte van offline zijn terugvindt?
Succes met afkicken, en geniet van jouw naasten, jouw vrienden en vooral van je leuke zelf!

Geef jij ook anderen de schuld van jouw rommel? Je hebt niet opgeruimd omdat de kinderen zo druk waren, omdat er visite kwam, omdat je partner nooit helpt…

Of geef jij ‘de omstandigheden’ de schuld? Je hebt geen tijd, hebt het te druk met het gezin, je werk, zorgtaken, te moe, te weinig tijd, geen geld…

Of ben je iemand die … het toch nooit lukt, het niet kan, nooit gekund heeft, er de fut niet voor heeft, geen keuzes kan maken, niet weet waar te beginnen…?

Wellicht heb je door waar ik heen wil? Want kort door de bocht; ook al zijn ze herkenbaar, het blijven excuses, uitvluchten en smoesjes. De makkelijkste manier om iets voor elkaar te krijgen is het gewoon te doen, te beginnen. Want uitstellen kost ook energie.

En ja, beginnen is niet altijd even makkelijk. En het is vaak spannend. Je verschuilen achter die smoesjes is makkelijker. Zelf aan de bak gaan… tja, dat kan je wel, weet je ook wel, maar het DOEN… dat vergt doorzettingsvermogen en ja, ook tijd ja.

Maar heb je het weleens geprobeerd? Ben je weleens gewoon begonnen? Heb je jezelf eens die ruimte gegund? Gewoon GAAN? Breng de kinderen naar de oppas of stuur ze met papa naar de speeltuin, cancel wat afspraken, rooster jezelf eens 2 uurtjes vrij. Want jij weet ook, dat al heb je ‘maar’ 1 plankje opgeruimd je daar serieus een voldaan gevoel aan over kan houden. En ja… je kan jezelf dan heus wel weer lekker tegenwerken door te zeggen; ach het is maar 1 plankje en dan het hele riedeltje weer opnieuw … ik kan het niet, het lukt me niet… enz…

Óf je bent trots op jezelf en gaat door, op je eigen tempo. Iedere dag iets opruimen, of ieder weekend, of elke dag 1 ding…

Of… je doet binnenkort eens een keertje mee aan de Opruimchallenge en laat je een maand lang door mij en de andere deelnemers motiveren. Ik help je over jouw ‘dode punt’ heen. Ik inspireer je om door te gaan. Zie het gerust als een bootcamp, inclusief stormbanen, hindernissen, modderpoelen en brandnetels…

Maar samen sta je sterk, en die Opruimchallenge doen we dan ook echt samen. In de besloten FB-groep (die is er voor altijd) kun je naast inspiratie opdoen ook je ei kwijt en motivatie van de andere deelnemers ontvangen. En naast dat ik een bikkelharde bootcamp-coach 😉 ben kun je ook bij mij je verhaal kwijt, of je vragen stellen, en dat mag de hele maand ook 1-op-1…

Dus ‘hoen eentje ben jij d’r’? Ga je zelf aan de slag? Doe je mee met ons? Of blijft het de schuld van …

Gebakken lucht?

Op 25 september 2017

Ik verkoop lucht. Geen gebakken lucht, dat dan weer niet. Maar wel lucht, leegte, ruimte én dromen.

Hoe dat zit? Ik leer je opruimen, als in; heel veel spullen wegdoen. Zo maak je ruimte. Er komt lucht en leegte in kasten, jouw kamers, huis en jouw hoofd.

Die nieuw verworven lege ruimte geeft je lucht, ademruimte. Die leegte maakt ruimte voor nieuwe plannen, wensen, dromen.

Laat alle spullen die je niet meer gebruikt los en ervaar zelf dat er ruimte ontstaat om dromen waar te maken. Die spullen houden je vast, zetten je klem, laten je in het verleden leven, belemmeren je vrij te gaan en verzwaren jouw leven onnodig.

Opruimen dus!
Heus er kunnen bijzondere dingen gebeuren wanneer je gaat opruimen. Alleen, of samen met mij 1-op-1 bij jou thuis, of gezellig met een stel mensen én mijn hulp tijdens de Opruimchallenge.

Tijdens zo’n Opruimchallenge leer je hier veel meer over. Maar goed, het is ook vooral praktisch aan de slag gaan. Ik inspireer je hoe je nu enorm grote aantallen spullen uit je huis, op een duurzame manier, kunt laten verdwijnen. Dat er ruimte voor heel wat moois komt ga je vanzelf wel ervaren.

Waar zou jij ruimte voor willen maken? Een nieuwe hobby? Een nieuwe liefde? Of ‘gewoon’ een gelukkiger, rustiger en tevredener, rijker leven? Dat zijn geen kleine wensen…

Het helpt enorm om dat duidelijk te krijgen, met een intentie aan het opruimen te gaan. Wat wil je bereiken? Waarom ruim je het oude op? Voor welk nieuws maak jij plek? Laat dan vooral ook weer dat beoogde eindresultaat los. Zet jezelf niet opnieuw vast.

Maak je bonuswens duidelijk en ga een maand lang praktisch ad slag. Je gaat sowieso een leger en opgeruimder huis krijgen, gegarandeerd. En laat het daarna aan het leven over wat er op jouw pad komt. Wat je aantrekt met die nieuw gecreëerde leegte. Daar kan ik je niets voor garanderen… ik zei al: ik verkoop alleen lucht 😉

Offline? Wat moet jij daar nou mee, zou je kunnen denken? Nu, als Opruimcoach help ik mensen naar minder en leegte. Minder spullen en legere kasten… minder tijdsdruk en een leger hoofd, minder stress bij je financiën en uhm… ja een vóllere portemonnee.

 

Je krijgt van al dat minder (minder spullen en minder tijdsdruk, minder chaos en minder stress) als vanzelf een leger hoofd met als heerlijk gevolg een voller, voldaan gevoel en een rustiger, tevredener leven.

 

Vandaar ook dat offline zijn helemaal in mijn straatje past. Minder (of praktisch geen*) input van buitenaf, minder nieuws, minder moeten bijhouden, liken, checken, reageren, posten, updaten, etc… het geeft alles bij elkaar een heleboel boel minder druk, ‘gedoe van moeten’ en ‘even dit nog’ en er komt als vanzelf een zee van tijd en ruimte voor totaal andere zaken, voor jezelf bijvoorbeeld. 

 

Maar… dat is best even (en voor velen énorm) wennen! Het makkelijkste vind ik het daarom om maar meteen ‘cold turkey’ ‘helemaal en met álles’ te stoppen. Bijvoorbeeld dus op zaterdag om 20u. (Meld het even bij bekenden die verwachten dat ze reacties van je krijgen.) 

 

Neem jezelf ‘heilig’ voor om die 36u offline te blijven. Dus ook geen internet aanzetten voor het weer want dan stromen als vanzelf de ‘appjes’ binnen. Ook geen internetbankieren op je laptop want dan zit je zo aan je digitale fotoboek. Geen boodschappen bestellen, geen Marktplaats gesnuffel, geen recept opzoeken en dus totaal géén social media… niks, noppes, nada…

 

Na de afkickverschijnselen (grijpgedrag, fantoombuzzers, verveling, flitsen in je hoofd van ‘oh dit is leuk om te delen’ of ‘dit zou die en die moeten zien’ of ‘nog even…’ komt er tijd, ruimte en aandacht voor jezelf, jouw offline hobby’s, een boek, sport (geen app) en de mensen die je life ontmoet. 

 

Als ook zij offline blijven met jou … tja hoe ging dat ook alweer? 

 

En waarom ik jou dus vraag om ook geregeld eens asociaal te zijn door je social media, en daarbij alle overige online zaken, uit te houden? Wat denk je? Of beter nog… ervaar het eens zelf, ga de uitdaging**) met jezelf aan! En laat het me weten, wel pas na maandag 8u ‘s ochtends dan hè!?  

 

*) kies zelf of je ook deze input ‘uitzet’: de papieren krant, het journaal, de tv, tijdschriften, kies bewust of je wel of niet sms’t, belt … en merk het verschil wanneer je dat wel/niet doet.

 

**) wellicht kom je tot de conclusie dat wekelijks 24/36u offline heerlijk is, zo heerlijk dat je maandelijks een heel weekend en misschien tijdens je vakantie wel 2 weken offline wil zijn?

***) volgens mij maakt het best wel een klein beetje uit hoe oud je bent. Want hoe langer je al op de aarde rondliep voordat er smartphones waren… zou dat kloppen? Let me know! Hoe jonger, hoe makkelijker ‘verslaafd’ aan online zijn??

Kopen, kopen, kopen komt met grote regelmaat voort uit ontevredenheid.
Met de aankoop van dat bepaalde item wil je iets veranderen. Je bent niet tevreden met je garderobe, er moet iets aangepast aan het interieur of er moet hóógnodig iets verbetert of eens vernieuwd in de keuken. En dat is allemaal prima natuurlijk. Totdat je merkt dat je huis helemaal vol staat met ‘probleemoplossende spullen’ en je eigenlijk nóg niet tevreden bent.

Want.. soms gaat dat kopen, kopen, kopen stiekem om iets heeeeeeel anders. Ontevredenheid die voorbij gaat aan de praktische zaken maar een andere, diepere oorzaak heeft.
* Je had een vervelende dag en gaat online shoppen.
* Ontevreden met je figuur koop je toch maar wéér nieuwe kleding om dat te verdoezelen.
* Omdat je gezonder wilt eten sla je alweer een nieuwe voorraad alternatieve voeding in.
* Voor de 5e keer dit jaar verf je je woonkamermuur… maar eigenlijk wil je verhuizen, tja…

Allemaal niet handig voor jouw portemonnee, niet voor ‘ons milieu’ en echt niet functioneel voor die hoeveelheid spullen thuis. Want hoe vaak koop je nu werkelijk iets dat je écht écht nodig hebt? Iets dat je ook écht met regelmaat gaat gebruiken? Want hoe vaak is het ‘omdat het aaaah zóó leuk is’, of omdat je denkt dat je huis dan gezelliger wordt.. omdat je hoopt dat ‘dit ding jouw leven werkelijk waar serieus zal veranderen’… Tja, zo komt dus vrijwel ongemerkt je huis vol te staan met spullen die je hadden moeten ‘redden’ van de sleur, de ontevredenheid of andere nare gevoelens.

Goed, het kan ook anders.
Het zijn niet de gemakkelijkste overpeinzingen maar het gaat je wel enorm helpen wanneer je hierin flink eerlijk kunt zijn naar jezelf. Bedenk voordat je naar de winkel gaat wat je écht nodig hebt… kun je je aankoop wellicht nog uitstellen?

Stel, je wilt graag met sporten beginnen. Kan dat ook in die oude broek, totdat blijkt dat dit een blijvende hobby is? Is er een mogelijkheid om een broek te lenen van iemand? Kun je ‘m wellicht tweedehands aanschaffen (dat scheelt jou al geld én spullen in de wereld)… En dat geldt niet alleen voor sportbroeken natuurlijk.

En ga er eens goed voor zitten, waarom en waarmee ben je ontevreden? Wat is er nu niet goed aan jouw leven? En, los dat op. Tja zo simpel is het natuurlijk niet, dat snap ik ook wel. Het is vaak veel gemakkelijker maar weer iets te kopen dan met die ‘moeilijke zaken’ aan de slag te gaan. Maar waarschijnlijk is het uiteindelijk goedkoper om daarover eens met iemand te praten wanneer je er zelf niet uitkomt dan in dat vicieuze cirkeltje te blijven ronddarren, daar wordt je pas echt niet gelukkig van.

De bedoeling.
En dát! Lieve mensen is nu juist de hele bedoeling van alles, dat je GELUKKIG bent. En je kan best blij zijn met een nieuwe broek hoor. Maar, ik neem zomaar aan dat je zelf ook wel door hebt dat je van alleen maar kopen, kopen, kopen niet extreem gelukkig gaat worden. Dat dus…

Enjoy!

Verder lezen over kopen en de levensles uit thee? Of over loslaten, ook fijn. 🙂

Ons kantoortje is maandenlang mijn ‘zwakke plek’ geweest. Tijdens mijn zwangerschapsverlof is dat kamertje langzaamaan dicht geslipt en er kwam alleen maar ‘zooi’ bij. En dan ga je stapelen, schuiven en om die stapels heen stofzuigen… totdat er net een paadje naar het wasrek overbleef.

Er stond daar máándenlang van alles maar te staan. Spullen die nog naar zolder moesten, spullen die nog op Marktplaats moesten, of ook dáár al maanden stonden, spullen die klaar lagen voor de vakantie, spullen die naar een vriendin zouden, spullen die baby niet meer gebruikte, die ze nog zou gaan gebruiken, waarvan ik niet zeker was of we ze ooit zouden gaan gebruiken… Oh ja en een bureau, een wasrek of 2 en een boekenkast.

Allemaal spullen dus die waren blijven hangen. Ze kwamen ergens vandaan en ze zouden ooit ergens naartoe gaan maar ze waren nu al flinke poost in een soort van stoffig niemandsland blijven hangen, onbemind, onaangeraakt en totaal niet nuttig bezig waren al die spullen.

En toch kwam ik er steeds niet aan toe ze weer in de stroom van het leven te krijgen. Sure, er ging weleens iets in een tasje naar een vriendin toe, en ook werd er heus soms iets verkocht op Marktplaats, en ja… af en toe tilde ik een doos op om er achter te stofzuigen… maar de deur hield ik maar liever dicht.

Goed, het zat me niet lekker, dat snap je vast. En toch maakte ik keer op keer weer de keuze om met ons kleine meisje te gaan spelen, te gaan wandelen of fietsen, en wanneer ze ’s avonds eindelijk lekker sliep plofte ik nog een kwartiertje op de bank met een kop thee of ging ik ook slapen.

Totdat het moment aanbrak dat ik het écht zat was. Want het ‘jongt’ hè, rommel? Het kleeft aan, of hoe zeg je dat? Als er eenmaal ergens rommel is dan komt er steeds makkelijker rommel bij. En voor je het weet heb je niet 1 rommelkamertje maar een huis vól met rommelkamertjes…

Papa ging naar de kinderboerderij én de speeltuin dus mama had even voor zichzelf… thee, een boek, lekker lang douchen, een wandeling? Nope, al mopperend ging ik aan het opruimen… had ik eindelijk eens tijd voor mezelf ging ik OPRUIMEN!! Tsss…. Mijn vorige blog knisperde door m’n hoofd, was loslaten nou zo leuk? Maar ja, ik zou er wel het langst plezier van hebben bedacht ik me. En al gaandeweg ging ik dat gelukkig ook voelen.

Alle spullen die verkocht zouden gaan worden, alle spullen die naar zolder moesten, alle spullen die er niet thuishoorde gingen uit het kamertje. Ik kon de vloer weer zien en de stofzuiger deed z’n werk. Ik ging door tot er alleen nog maar een bureau, 2 wasrekken en een boekenkast in het kamertje stonden.

En toen… toen was het kamertje ernaast een rommelkamertje geworden…

TO BE CONTINUED;)