Ons kantoortje; mijn zwakke plek. Mama in een zee van spullen blog

Ons kantoortje is maandenlang mijn ‘zwakke plek’ geweest. Tijdens mijn zwangerschapsverlof is dat kamertje langzaamaan dicht geslipt en er kwam alleen maar ‘zooi’ bij. En dan ga je stapelen, schuiven en om die stapels heen stofzuigen… totdat er net een paadje naar het wasrek overbleef.

Er stond daar máándenlang van alles maar te staan. Spullen die nog naar zolder moesten, spullen die nog op Marktplaats moesten, of ook dáár al maanden stonden, spullen die klaar lagen voor de vakantie, spullen die naar een vriendin zouden, spullen die baby niet meer gebruikte, die ze nog zou gaan gebruiken, waarvan ik niet zeker was of we ze ooit zouden gaan gebruiken… Oh ja en een bureau, een wasrek of 2 en een boekenkast.

Allemaal spullen dus die waren blijven hangen. Ze kwamen ergens vandaan en ze zouden ooit ergens naartoe gaan maar ze waren nu al flinke poost in een soort van stoffig niemandsland blijven hangen, onbemind, onaangeraakt en totaal niet nuttig bezig waren al die spullen.

En toch kwam ik er steeds niet aan toe ze weer in de stroom van het leven te krijgen. Sure, er ging weleens iets in een tasje naar een vriendin toe, en ook werd er heus soms iets verkocht op Marktplaats, en ja… af en toe tilde ik een doos op om er achter te stofzuigen… maar de deur hield ik maar liever dicht.

Goed, het zat me niet lekker, dat snap je vast. En toch maakte ik keer op keer weer de keuze om met ons kleine meisje te gaan spelen, te gaan wandelen of fietsen, en wanneer ze ’s avonds eindelijk lekker sliep plofte ik nog een kwartiertje op de bank met een kop thee of ging ik ook slapen.

Totdat het moment aanbrak dat ik het écht zat was. Want het ‘jongt’ hè, rommel? Het kleeft aan, of hoe zeg je dat? Als er eenmaal ergens rommel is dan komt er steeds makkelijker rommel bij. En voor je het weet heb je niet 1 rommelkamertje maar een huis vól met rommelkamertjes…

Papa ging naar de kinderboerderij én de speeltuin dus mama had even voor zichzelf… thee, een boek, lekker lang douchen, een wandeling? Nope, al mopperend ging ik aan het opruimen… had ik eindelijk eens tijd voor mezelf ging ik OPRUIMEN!! Tsss…. Mijn vorige blog knisperde door m’n hoofd, was loslaten nou zo leuk? Maar ja, ik zou er wel het langst plezier van hebben bedacht ik me. En al gaandeweg ging ik dat gelukkig ook voelen.

Alle spullen die verkocht zouden gaan worden, alle spullen die naar zolder moesten, alle spullen die er niet thuishoorde gingen uit het kamertje. Ik kon de vloer weer zien en de stofzuiger deed z’n werk. Ik ging door tot er alleen nog maar een bureau, 2 wasrekken en een boekenkast in het kamertje stonden.

En toen… toen was het kamertje ernaast een rommelkamertje geworden…

TO BE CONTINUED;)

Loslaten als therapie of omdat het zo leuk is?

Tja er zijn volgens mij legio knalgoede redenen om op te ruimen. Zo op het eerste oog wordt je huis leger en dat is al winst op zich. Een leger huis is makkelijker schoon te houden, toont gezelliger, je voelt je er meestal meer op je gemak en je wordt als vanzelf gastvrijer. Omdat je dus niet eerst de rommel hoeft op te ruimen voor onverwachte visite. Na een flinke opruimsessie kun je daarbij sneller spullen vinden en is er minder ruzie en gedoe vanwege zoekgeraakte zaken.Loslaten als therapie of omdat het zo leuk is? - anderstevoren

Maar opruimen is ook gewoon LEUK. En er zijn ‘Grootse Gevolgen’ waar je niet zo over nadenkt in het begin, maar die je al gaandeweg gaat meemaken. Na vele jaren als opruimjuf en daarbij momenteel zelf bezig met mijn 5e Opruimchallenge heb ik heel wat van die ‘Grootse Gevolgen’ aan den lijve ondervonden.

Hier komen er een paar… Je hoofd wordt leger, je kan jezelf meer ontspannen in een leger en opgeruimder huis. Je traint je OPRUIMspier maar dat is stiekem ook je doorzettingsvermogen. Needless to say… doorzetten is handig voor heel wat zaken in je leven. Daarbij wordt ook je LOSLAATspier getraind, loslaten, minder vasthouden aan dingen (en daarmee aan omstandigheden) is naast super hip ook gewoon gezond. Hoe vaak hoor je dat niet zeggen? Ach, laat los… tja dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan soms.

Nu kun je leren loslaten op allerlei fancy cursussen, mindfulness trainingen, meditatie retraites (en dat is naast een MAJOR challenge, uiteindelijk ook gewoon erg fijn) maar… loslaten leer je dus ook ‘gewoon’ van praktisch heel veel spullen wegdoen.

Wanneer je je oude schoolspullen aan het uitzoeken bent komen er heus herinneringen naar boven, onderga je wellicht wat soulsearching wanneer je oude liefdesbrieven tegenkomt, zelfs traumaverwerking bij het uitzoeken van spullen van een overleden dierbare en laat je nog wat illusies varen bij het opruimen van te klein geworden badkleding of hobbyspullen die je nooit meer gebruikt.

Opruimen als in loslaten is daarom niet altijd even makkelijk. Aan al die spullen kleven herinneringen en toekomstdromen. Maar goed…. Er is maar 1 dag waarop je leeft en dat is vandaag. Door al die dingen uit het verleden los te laten en die illusies of toekomstdromen op te geven maak je ruimte voor het NU.

En die ruimte, die leegte kan zich vullen met … een fijn leven! Er komen heus weer andere spullen en mooier nog … mensen en geweldige ervaringen op jouw pad. Dus ja. Opruimen rocks J

 

Kopen, kopen, kopen en de levensles uit thee.

Kopen en dan in de zin van boodschappen doen, doen we vaak uit gewoonte en ook wel uit angst om ‘zonder’ te komen te zitten. Er moet voorraad zijn, een buffer, stel je voor als er visite komt. Want hoeveel zakken soep heb je nodig als voorraad, wat voor verschrikkelijks zal er gebeuren wanneer je geen soep hebt? Wat als de muesli op is? En zo komt het erg vaak voor dat we voorraadkastjes vol hebben met spullen die over de datum raken. Zonde van het gesjouw met die boodschappen, de voedingsstoffen, het werk van die boer en de fabriek, en helemaal zonde van het geld dat het jou gekost heeft. En dat je dus zo de kliko in kan kieperen… *)kopen, kopen, kopen en de levensles uit thee - anderstevoren

Mijn advies; zo min mogelijk voorraad. Beperk jezelf tot 1 plankje. En eet regelmatig je vriezer en voorraadkastje leeg, voer (twee-) wekelijks een kliekjesdag in etc. En begin eens met iets makkelijks om dat gevoel van voorraad nodig te moeten hebben los te kunnen laten als experimentje.

Wellicht heb ik het al eens als voorbeeld aangehaald; mijn theevoorraad. Ik heb namelijk een lichte thee-verslaving. Een aantal jaar geleden kwam ik bij een lieve klant thuis en die had werkelijk verspreid door de bomvolle keuken ook nog eens overal thee staan. En op de gang stond een voorraadkast met nog meer thee, het was werkelijk een immense voorraad in mijn ogen en dat omdat die theetjes nu eenmaal in de aanbieding waren geweest. Genoeg voorraad voor naar ik schatte de komende 5 jaar. Toen ik na die afspraak thuis kwam en zelf een kop thee wilde zetten viel er een kwartje. Want hoeveel thee had ik zelf ‘op voorraad’? Ik kocht ook bijna iedere week wel een lekker theetje erbij en had ieder moment van de dag de keuze uit wel meer dan twintig smaken. En ja, ik had maar 2 of 3 favorieten dat moment…

Ik besloot een experiment aan te gaan. Geen thee meer kopen totdat alle thee die ik had op was. Ook de ‘vieze’ thee. En gek genoeg gaf dat rust en vond ik het een leuk experiment. Ik kon ook echt genieten van de ‘beperkte’ keuze die overbleef in mijn steeds kleiner wordende voorraad. En ja, net toen ik dacht dat mijn voorraadje nu wel op was kwam ik ergens weer een doosje tegen. En de tegenzin om rooibos, groene thee en zwarte thee te drinken verdween ook op dat moment. Ik had geen keuze, er was niks anders, dus kon ik er maar beter van genieten ook.

En heel gek… toen mijn voorraad na een paar maandjes echt, écht bijna op was kwam de thee als vanzelf naar mij toe. Ik kreeg thee van iemand die ze zelf niet dronk. Ik kreeg thee zomaar als cadeau en van een derde kreeg ik thee als een bedankje. Ik was, oe wat spannend, tot het gaatje gegaan met mijn voorraad. Had als het ware mijn zekerheden laten varen… en net toen het kritiek werd kwam de redding.

Het klinkt heel grappig natuurlijk, ‘thee-kritiek-redding’. Maar zo werkt het volgens mij wel met alles. **) We houden ons vast aan kopen, kopen, kopen omdat we er verder niet over nadenken, het is een gewoonte geworden. En of die nu uit angst of wat dan ook ontstaan is maakt niet zoveel uit. Maar wat blijkt nu, als we die hele ‘mindfuck’ van voorraad moeten hebben loslaten komt de oplossing vaak als vanzelf.

Om de ‘spullenzee’ de baas te blijven vroeg ik op een verjaardag ‘thee’, dat is een gebruiksproduct en zou mijn huis dus weer uit gaan. En ja die heerlijke voorraad is na anderhalf jaar nog steeds niet op. Mede omdat ik hem ook heb aangevuld. Ik ga het experiment dus maar weer eens opnieuw aan. Jij?

 

*) dat valt nog te bezien natuurlijk. Heel veel wat ‘over de datum is’ is nog best te eten. Zeker als dat nog dezelfde week/maand is, als er suiker in zit, als het luchtdicht verpakt was etc.

**) daar kan ik nog wel wat blogjes over schrijven J

wasgoed - anderstevoren

5 tips om jouw wasje te versimpelen :)

Vorige keer had ik het over kledingtreintjes. Huh? Treintjes die versimpelen? Lees nog even vorige blog

Tip 1 dus, meteen dé gouden tip voor de huishoudelijke spoorwegen bij jou thuis; minder passagiers, oftewel minder kleding!! Mest jouw kledingkast eens flink uit. Ik heb daar een handig stappenplannetje voor gemaakt. Met alleen maar fijne kleding die je ook nog eens goed staat, heb je sneller wat aangetrokken ook!

Tip 2: Houd vooral de treinroute zo kort mogelijk. wasgoed versimpelen - anderstevorenMet een wasmachine in de garage, de wasmand op de 1e verdieping en een kledingkast op zolder blijf je lopen met al dat wasgoed. Daar gaat naast een boel gesjouw, gesleep en gezoek vreselijk veel tijd in zitten. Hoe dichter die zaken (kledingkast, wasmand, wasmachine) bij elkaar zijn, hoe efficiënter, volgens mij. (Denk aan dat treintje dat rondjes rijdt… eigenlijk ben jij dat, die rondjes rent door jouw huis, hoe korter dat rondje, tja hoe sneller klaar je bent, snappie?)

Tip 3: Helemaal ideaal is het om álles (kledingkasten, wasmanden, wasmachine, droogrek, strijkijzer, droogrek, naaimachine etc.) in 1 ruimte te hebben. Tadaaa! Nergens in huis slingerende kleding, geen gesjouw met wasmanden. En iedereen in huis kan z’n ding daar doen. Met een goede instructie kan zelfs jouw kind de was doen, heus!

Goed, zo’n ruimte (ter grootte van een kleine slaapkamer) is misschien niet voor iedereen haalbaar, en menig tiener die het niet gewend is zou gaan sputteren, maar wat zou het een tijdwinst geven en vooral ook een boel ergernis schelen, toch?

Tip 4: Meerdere wasmanden al naargelang je er plek voor hebt. Wasmand vol? Wasje draaien. Een aparte wasmand voor de donkere was, lichte was, witte was, wolwas, specifieke sportkleding (paardrijkleding/judopakken), beddengoed/keukendoeken/handdoeken-was etc. scheelt een boel uitzoekwerk. Als dan ook iedereen in huis alles in de juiste wasmand leert deponeren en wellicht zelfs de was leert doen (tip 5: leer je kinderen al jong steeds iets meer zelfstandig wassen…)

Ik heb natuurlijk nog véél meer tips, en voor ieder huishouden ook weer andere, maar dan wordt de blog zo lang. Dit zijn de basispunten voor iedereen, van hieruit kun je verder perfectioneren, lees… versimpelen en vergemakkelijken voor jou.

Kijk eens bij jou thuis… Welk station (wassen, vouwen, strijken?) heeft vaak vertraging? Wat kun je qua logistiek nog versimpelen? Welke huisgenoten kunnen meehelpen? Kan de hoeveelheid kleding gehalveerd? Kun je kleding vaker luchten i.p.v. wassen?

Laat maar horen! Vragen? Ik denk graag met je mee!
De gewassen, gesteven en gestreken groetjes van Maddy 🙂

Spullen!-Mama-in-een-zee-van-spullen-blog-1e-deel

Omdat ik het spannend vind om te vertellen over mijn werk. Omdat ik het leuk vind om te vertellen over opruimen. Omdat ik het geweldig vind om met zo min mogelijk spullen zo veel mogelijk te genieten van het leven. Omdat ik laaiend enthousiast word als er weer een doos met van alles ons the best wayhuis verlaat.

Daarom! Daarom ga ik niet bloggen over mijn werk als ‘professionele opruimert’ of Professional Organizer zoals dat zo mooi heet. Ga ik niet vloggen over mijn belevenissen als opruimjuf bij de mensen thuis, tja beroepsgeheim… Maar vertel ik over hoe ik dat nou doe… mama zijn in een zee van spullen.

Want we hebben echt heus allemaal veuls te veul spullen. Zelfs ik, de opruimcoach, die al 4x een Opruimchallenge heeft volbracht… Zelfs wij, die dus in krap 2 jaar tijd al ruim 2000 spullen ons huis uit hebben gedragen. Zelfs ik, ja echt, ik vind dat we nog te veel dingen hebben. Want al die spullen kosten tijd en geld én dragen bij aan een grote ‘footprint’ (dat leg ik allemaal nog weleens uit).

Jaja, ik koop veel tweedehands, ja ik heb onze woonkamer in 10minuten aan kant. En ja, door al mijn ervaring kan ik riant leven met weinig spullen en weinig geld. Maar ook bij mij is het geregeld een rommeltje… zoals nu. De vaat staat nog onaangeroerd op het aanrecht, de woonkamer ligt vol speelgoed, buiten staat een badje met speeltjes, hangen lakens en liggen handdoeken… maar dat is het dan wel.

Want de was is op orde, het huis is schoon en ons bed maak ik volgende week wel weer op. De basis klopt, en die gaat steeds meer kloppen omdat we steeds minder spullen hebben. Dat is mijn grote huishoud- en opruimtruc… minder spullen! En daarover zal ik vertellen, met veel plezier.

Liefs van Maddy
Tot de volgende keer, dan vertel ik een spannend verhaal over de was haha

 

nb. zo de kop is eraf, zoals de foto al zegt; de beste manier om iets voor elkaar te krijgen is simpelweg beginnen 🙂