Dat ik een eigenwijze tante (én mama) ben weten de meeste mensen in mijn naaste omgeving wel. En dat pakt iedereen anders op. Vrienden vinden dat grappig, of snappen mijn keuzes juist heel goed, waarderen me om mijn ‘zienswijze’ of zijn zelfs soms nog ‘radicaler’ op bepaalde vlakken. Anderen vinden mijn keuzes soms maar gek, snappen ze niet, zien de logica erachter niet en denken dat ik de dingen doe om expres anders te zijn.

Zo zit het dus niet. De keuzes die ik maak, maak ik omdat ik het op die ‘andere’ manier leuker vind, of verantwoorder, of duurzamer of gewoon beter bij mij/ons passen. Ik kies liever niet de gebaande weg omdat dat lekker makkelijk is. Nee, ik kies mijn eigen weg en ja, die is soms iets moeilijker.

Maar… het is wel mijn eigen weg, mijn eigen manier. En dat kost uiteindelijk de minste energie, dicht bij jezelf blijven. En het geeft ook de meeste energie! En al helemaal als je je dan ook niets aantrekt van de mensen die je niet snappen. En dát, leer ik gelukkig ook steeds beter. 🙂