Ons kantoortje is maandenlang mijn ‘zwakke plek’ geweest. Tijdens mijn zwangerschapsverlof is dat kamertje langzaamaan dicht geslipt en er kwam alleen maar ‘zooi’ bij. En dan ga je stapelen, schuiven en om die stapels heen stofzuigen… totdat er net een paadje naar het wasrek overbleef.

Er stond daar máándenlang van alles maar te staan. Spullen die nog naar zolder moesten, spullen die nog op Marktplaats moesten, of ook dáár al maanden stonden, spullen die klaar lagen voor de vakantie, spullen die naar een vriendin zouden, spullen die baby niet meer gebruikte, die ze nog zou gaan gebruiken, waarvan ik niet zeker was of we ze ooit zouden gaan gebruiken… Oh ja en een bureau, een wasrek of 2 en een boekenkast.

Allemaal spullen dus die waren blijven hangen. Ze kwamen ergens vandaan en ze zouden ooit ergens naartoe gaan maar ze waren nu al flinke poost in een soort van stoffig niemandsland blijven hangen, onbemind, onaangeraakt en totaal niet nuttig bezig waren al die spullen.

En toch kwam ik er steeds niet aan toe ze weer in de stroom van het leven te krijgen. Sure, er ging weleens iets in een tasje naar een vriendin toe, en ook werd er heus soms iets verkocht op Marktplaats, en ja… af en toe tilde ik een doos op om er achter te stofzuigen… maar de deur hield ik maar liever dicht.

Goed, het zat me niet lekker, dat snap je vast. En toch maakte ik keer op keer weer de keuze om met ons kleine meisje te gaan spelen, te gaan wandelen of fietsen, en wanneer ze ’s avonds eindelijk lekker sliep plofte ik nog een kwartiertje op de bank met een kop thee of ging ik ook slapen.

Totdat het moment aanbrak dat ik het écht zat was. Want het ‘jongt’ hè, rommel? Het kleeft aan, of hoe zeg je dat? Als er eenmaal ergens rommel is dan komt er steeds makkelijker rommel bij. En voor je het weet heb je niet 1 rommelkamertje maar een huis vól met rommelkamertjes…

Papa ging naar de kinderboerderij én de speeltuin dus mama had even voor zichzelf… thee, een boek, lekker lang douchen, een wandeling? Nope, al mopperend ging ik aan het opruimen… had ik eindelijk eens tijd voor mezelf ging ik OPRUIMEN!! Tsss…. Mijn vorige blog knisperde door m’n hoofd, was loslaten nou zo leuk? Maar ja, ik zou er wel het langst plezier van hebben bedacht ik me. En al gaandeweg ging ik dat gelukkig ook voelen.

Alle spullen die verkocht zouden gaan worden, alle spullen die naar zolder moesten, alle spullen die er niet thuishoorde gingen uit het kamertje. Ik kon de vloer weer zien en de stofzuiger deed z’n werk. Ik ging door tot er alleen nog maar een bureau, 2 wasrekken en een boekenkast in het kamertje stonden.

En toen… toen was het kamertje ernaast een rommelkamertje geworden…

TO BE CONTINUED;)